Δενδριτικά κύτταρα

Τα δενδριτικά κύτταρα σχηματίζουν το όριο μεταξύ του σύμφυτου και προσαρμοσμένου αμυντικού συστήματος. Η βασική τους λειτουργία έγκειται στην προώθηση αντιγόνων και την παρουσίασή τους στην επιφάνεια άλλων ανοσολογικώς δρώντων κυττάρων. Η ενεργοποίηση των ΔΚ από τα σχετιζόμενα με το παθογόνο αίτιο μοριακά δείγματα (=pathogen-associated molecular patterns, PAMP) είναι σημαντική για την πυροδότηση των πρωτοπαθών αποκρίσεων των λεμφοκυττάρων Τ. Τα ανώριμα δενδριτικά κύτταρα παραμένουν στους περιφερικούς ιστούς όπου εποπτεύον το περιβάλλον προκειμένου να εντοπίσουν σημεία λοιμώξεως. Με τον εντοπισμό παθογόνου, τα ΔΚ ενεργοποιούνται και μεταναστεύουν στους περιοχικούς λεμφαδένες όπου διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην καθοδήγηση των Τ-λεμφοκυττάρων. Η διαδικασία της ενεργοποιήσεως των ΔΚ είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει διάφορα στάδια. Αμέσως μετά την ενημέρωση της παρουσίας PAMP στην περιφέρεια, τα ΔΚ υφίστανται παροδική αύξηση της ενδοκυτταρικής τους δραστηριότητας και προετοιμάζονται να προσλάβουν το ΡΑΜΡ και να μεταφέρουν την πληροφορία στα λεμφοκύτταρα στους περιοχικούς λεμφαδένες. Ακολούθως παρατηρείται ενίσχυση της εκφράσεως μορίων, όπως τα CD40 και CD86 και των επιπέδων του MHC κατηγορίας ΙΙ στην επιφάνεια του κυττάρου.  Η ενεργοποίηση των ΔΚ επάγει, επίσης, την έκφραση χημοκινών, όπως η CCR7, που, με τη σειρά της διευκολύνει τη μετανάστευση των ΔΚ προς τους περιοχικούς λεμφαδένες, αμέσως μετά τη δειγματοληψία του μολυνθέντος κυτταρικού περιβάλλοντος. Η αρχική περιγραφή των δενδριτικών κυττάρων ανάγεται στον Paul Langerhans (κύτταρα Langerhans) στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά ο όρος ”δενδριτικά κύτταρα” οφείλεται στους Ralph M. Steinman και Zanvil A. Cohn. Για τη συμβολή του στην περιγραφή του κεντρικού ρόλου των δενδριτικών κυττάρων στο προσαρμοσμένο αμυντικό σύστημα στον Steinman απενεμήθη το βραβείο ”Albert Lasker”, το 2007 και το Βραβείο Nobel, το 2011[i].

βλέπε: φλεγμονή.

 

[i] West JB. Ventilation / blood flow and gas exchange. Oxford: Blackwell, 1975.