Ιατρική, βασισμένη σε ενδείξεις

κλικimport_contacts© Γ.Α.Μ. Ιατρική (πρακτική) βασισμένη σε ενδείξεις

★O όρος ”ωφέλιμη άσκηση της Ιατρικής, good clinical practice” και ο προτεινόμενος όρος "κλινική ευπραξία" εμπεριέχει περισσότερα νοήματα από μια ανταλλακτική σχέση του ιατρού με τον ασθενή του, o οποίος προσδοκά την παροχή ενός αγαθού: την υγεία. Ο Ιατρός πρέπει να διαμορφώσει μια σχέση επικοδομητική έναντι της κοινωνίας και των συναδέλφων του, επίσης. Από την πλευρά του, ο ασθενής πρέπει να είναι έτοιμος να εμπιστευτεί τον ιατρό, που εξάλλου ελεύθερα και αβίαστα επέλεξε για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα υγείας του
☸ Η Ιατρική βασισμένη σε ενδείξεις μπορεί να διακριθεί σε τρεις κατηγορίες, σύμφωνα με το "παράδειγμα" της κολπικής μαρμαρυγής. Η ιατρική βασισμένη σε ενδείξεις είναι μέθοδος που ενισχύει (και σε μερικές απόψεις, εξασθενεί) την ορθολογική άσκηση της ιατρικής.

Οι ενδείξεις κυμαίνοται από τις ισχυρότερες (Α) προς τις ασθενέστερες (C) ➀ενδείξεις επιπέδου Α: Επί τη βάσει δεδομένων, προερχομένων από πολυάριθμα τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και μετα-αναλύσεις.
➁ενδείξεις επιπέδου Β: Δεδομενα προερχόμενα από μια κλινική, τυχαιοποιημένη κλινική δοκιμή, ή από μη τυχαιοποιημένες δοκιμές.
➂ ενδείξεις επιπεδου C: Υπάρχουν μόνο ομοφωνία μεταξύ εμπειρογνωμόνων, μελέτες περιπτώσεων, ή κλινική εμπειρία. looks_oneπλεονεκτήματα. Βοηθάει τους Ιατρούς στη λήψη κλινικών αποφάσεων· Υποστηρίζει την παροχή συνέχειας στην περίθαλψη πο προς τους ασθενείς· εισ΄φερει στην νανάπτυξη δεξιοτήτων στην κριτική αποτίμηση της καταστάσεως· εισφέρει στην ενημέωση των Ιατρών· επκουρεί τη σύνταξη κατευθυντηρίων οδηγιών βασισμένων σε ενδείξεις Πλεονεκτήματα Η συγκρότηση της βάσεως ενδείξεων είναι ανοικτή σε μεροληψίες· αγνοεί το πλεονέκτημα της κλινικής εμπειρία ς· δεν λαμβάνει υπ΄όψη της τις επιθυμίες των ασθενών· είναι χρονοβόρος και προϋποθέτει τη διάθεση δεξιοτήτων βασικής επιστήμης

περιγραφή

Η ιατρική πρακτική βασισμένη σε ενδείξεις εμφανίστηκε ως τάση και ακολούθως ως ασφαλής ιατρική παρέμβαση, προς αντικατάσταση του ιατρικού δεσποτισμού που ελλόχευε πίσω από την πρακτική της 'εξ ημετέρας πείρας' ασκήσεως της ιατρικής διαγνώσεως, θεραπείας και αποκαταστάσεως.